Ανδραβίδα, δεκαετία του '50.

 

Στη φωτογραφία το ιερό του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στην Ανδραβίδα. Το εντυπωσιακό κτίσμα είναι ότι απέμεινε από την τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική μήκους 45 μέτρων, έδρα του Λατίνου επισκόπου Ωλένης. Διακρίνονται ακόμα και τα ίχνη της κλίμακας που οδηγούσε στο μιναρέ, όταν λειτούργησε ως τζαμί κατά την Οθωμανική περίοδο. Η τοιχοποιία του μεγαλοπρεπούς ναού, η οποία αποτελείτο από μεγάλους λαξευτούς πωρόλιθους, έγινε στο διάβα των αιώνων οικοδομικό υλικό πρώτης τάξεως για ιδιωτικές κατοικίες. Στα Λεχαινά μεταφέρθηκε άγνωστος αριθμός κιόνων από γρανίτη, σύμφωνα με την ζώσα προφορική παράδοση. Η Αγία Σοφία ανήκε στο Τάγμα των Δομινικανών μοναχών και έχει κοινή μορφολογία με την Παναγία της Ίσοβας, τον ναό στο Ζάρακα και την Αγία Παρασκευή της Χαλκίδας. Κατά την διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας του 1821, η Αγία Σοφία οχυρώθηκε από τον Καπετάν Κωνσταντή Παπαδημητρόπουλο (Ανδραβιδιώτη) και χρησίμευσε στην άμυνα των επαναστατών κατά των επιδρομέων Οθωμανών της Πάτρας.

Στα αριστερά της φωτογραφίας διακρίνονται τα κλαριά του αιωνόβιου πλάτανου, ο οποίος χρονολογείται από την εποχή των Λατίνων ευγενών και του Πρίγκιπα, οι οποίοι είχαν έδρα τους την Ανδραβίδα.