Μια ιστορική συναυλία για μια ιστορική μορφή της μουσικής, του αγώνα, του λαού μας. Ένα κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο που δονείται στα τραγούδια του Μίκη, στα τραγούδια τα δικά τους και τα δικά μας. Ενα σάλπισμα για πάλης ξεκίνημα, για νέους αγώνες.Η συναυλία που διοργάνωσαν η ΚΕ του ΚΚΕ και η οικογένεια του Μίκη Θεοδωράκη, για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου μας συνθέτη, χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη του πλήθους που συμμετείχε, ως μια ιστορική στιγμή.
Ένα μεγάλο και ωραίο πλήθος κόσμου έδωσε το «παρών» για να τιμήσει τον μεγάλο μας συνθέτη και τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Ενα μωσαϊκό ανθρώπων όλων των ηλικιών, που με το έργο του συγκινούνται, εμπνέονται, θυμούνται, ονειρεύονται… Ηταν εκεί όσοι «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις», όσοι έκαναν «τον πόνο όλου του κόσμου αδελφό», όσοι ξέρουν ότι «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ», όσοι παλεύουν «για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι». Ένα πλήθος που μετατράπηκε σε χορωδία, συνοδεύοντας τους καλλιτέχνες και σείοντας το Στάδιο στα τραγούδια του μεγάλου μας μουσικοσυνθέτη.
Το βίντεο έχει αποσπάσματα, με την ομορφιά της ερασιτεχνικής λήψης της εισηγητικής ομιλίας του Δημ. Κουτσούμπα. Σήμερα που “οι λύκοι οι διψασμένοι για αίμα σεργιανίζουν στις γειτονιές μας”, τραγούδι και αγώνας γίνεται ένα, για την ειρήνη και τη λευτεριά των λαών _μπορείτε ολόκληρη να την ακούσετε στον 902.gr _ 
• Ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στην ιστορική συν...
Εισαγωγικά υπάρχει το εξαιρετικό video παρουσίασης με τίτλο μέχρι να “κοκκινίσουν τα όνειρα” __Στην οθόνη εμφανίζεται το οικείο πρόσωπο του Μίκη. Του Μίκη της Τέχνης, της Αντίστασης, των λαϊκών αγώνων. Φωτογραφίες από τη ζωή του, εικόνες από τα παιδικά χρόνια και την πρώτη νιότη του, εικόνες με οικογένεια και φίλους.Κι ακολουθούν πλάνα από τον Δεκέμβρη του ’44, τότε που την πρώτη νιότη διαδέχεται η ευθύνη και το χρέος, η ορμή και η δίψα. Τότε που το έργο του μεγάλου μας Μίκη δένεται για πάντα με τον λαό που αγωνίζεται, που μάχεται ηρωικά, που σηκώνει το κεφάλι.
Ο ίδιος δηλώνει πολλά χρόνια μετά: Στον τάφο μου θέλω να γράφει «Πολέμησε τον Δεκέμβρη». Στο βίντεο ακούγεται «η αυγή χαράζει πάνω στα βουνά, ο εχθρός λουφάζει, φτάνει η λευτεριά. Χτυπάτε τους, αδέλφια χτυπάτε δυνατά, σαν χτυπάει ο λαός μας σειέται γη, στεριά» και το ψιλόλιγνο αγόρι με τις παρτιτούρες στο πιάνο διαδέχεται ο νέος με το πύρινο βλέμμα μαζί με συγκρατούμενούς του στους τόπους εξορίας, εκεί όπου έγραψε ορισμένα από τα αγαπημένα τραγούδια που ο λαός μας έχει μυριοτραγουδήσει.Ο μαέστρος Μίκης ανοίγει τα χέρια του και τα καρέ που διαδέχονται το ένα το άλλο μπλέκονται μεταξύ τους, υφαίνοντας τον διαχρονικό χαρακτήρα του έργου του, που διαμορφώθηκε μέσα από την πολυκύμαντη διαδρομή του δημιουργού, υψώνοντας το ανάστημα απέναντι σε κάθε είδους καταπίεση, πάντα με το δίκιο του λαού, με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Συνεργασίες από τη δημιουργική του διαδρομή, μεγάλες συναυλίες του παλλαϊκού μουσικοσυνθέτη σε Ελλάδα και εξωτερικό, η παρουσία του σε όλες τις στιγμές της ταξικής πάλης, πάντα εκεί σε συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις του τιμημένου ΚΚΕ. Ο Μίκης πλάι στον Φλωράκη, στον Φιντέλ, στον Ρίτσο, στον Λοΐζο, στον Κατράκη και τόσους άλλους… Κορυφαία στιγμή ο Οκτώβρης του 1983, τότε που του απονέμεται στη Μόσχα το βραβείο Λένιν, με τον ίδιο να λέει πως στέκεται εκεί σαν μουσικός και σαν αγωνιστής, απλός στρατιώτης μέσα στην απέραντη και ακατάβλητη στρατιά των απλών ανθρώπων που είναι αποφασισμένοι να υπερασπίσουν με κάθε θυσία τα δημιουργήματα και τον πολιτισμό του ανθρώπου. Να εμποδίσουν τους νεοβάρβαρους ιμπεριαλιστές να μεταβάλουν τον όμορφο πλανήτη μας σε άμορφη μάζα ερειπίων. Το πιο επίκαιρο μήνυμα σήμερα που οι λαοί φλέγονται στη Μέση Ανατολή. Από την οθόνη περνούν και πολλοί από τους μεγάλους ερμηνευτές που έχουν συνεργαστεί μαζί του. Ποιον να πρωτοαναφέρουμε… Τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Αντώνη Καλογιάννη, την Μαρία Δημητριάδη, τον Πέτρο Πανδή…«Τα πιο δυνατά κι όμορφα χρόνια μου τα έζησα μέσα στις γραμμές του ΚΚΕ», μας εκμυστηρεύεται στο τέλος, καθισμένος ανάμεσα στους συντρόφους του και συνεχίζει να μας συντροφεύει με τα τραγούδια του μέχρι να «κοκκινίσουν τα όνειρα» γιατί «πατάμε γερά σε αυτό το χώμα το ποτισμένο με αίμα. Σε αυτό το χώμα που είναι δικό τους και δικό μας. Και τραγουδάμε τα τραγούδια μας που είναι κι αυτά δικά τους και δικά μας».
Δεν θα μπορούσε να δοθεί πιο ταιριαστή τιμή στα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου μας συνθέτη, που ήταν «της λευτεριάς ταμένος». Χιλιάδες φωνές σμίγουν με τους λαούς όλου του κόσμου ενάντια στη βαρβαρότητα, "χάλκινο το τραγούδι μας στο στόμα, τίποτα δεν το φίμωσε ακόμα". Ενάντια στη σφαγή του ήρωα παλαιστινιακού λαού από το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ. Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μ. Ανατολή, ενάντια στους βομβαρδισμούς λαών, που γίνονται θύματα στον βωμό των ασίγαστων ανταγωνισμών για τα μεγαλύτερα κέρδη. Ενάντια στη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στους δολοφονικούς σχεδιασμούς, που μετατρέπουν τη χώρα μας σε θύτη των επιθέσεων σε άλλους λαούς και ταυτόχρονα σε στόχο…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου