Тринадцать / Thirteen

Partizanski Film - Kozara Cijeli Film

24-07-2013 ΚΗΔΕΙΑ ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΕΩΡΓΑΤΟΥ

"Gracias, Grecia" Nuestra herencia ("Thank you Greece" Our heritage)(Su...

Штрихи к портрету Ленина Поименное голосование 1967

"А зори здесь тихие" (Полная версия)

Чапаев (1934)

Валерий Чкалов (1941)

Фронт (1943)

Nikolai Ostrovskii - Kak zakalyalas stal (λίστα αναπαραγωγής)

La lengua de las mariposas (Η γλώσσα της πεταλούδας)

Η αστική και η επίσημη κομματική ιστοριογραφία

Με αφορμή ένα άρθρο του Γ. Ρωμαίου στα ΝΕΑ και μια απάντηση του Ριζοσπάστη

Στα ΝΕΑ (8/7/2013), ο παλιός δημοσιογράφος, με πολιτική- υπουργική καριέρα στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Ρωμαίος δημοσίευσε ένα μακροσκελές ιστορικό άρθρο για τις πολιτικές- κυβερνητικές μεταβολές στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Πρόκειται για ένα απολογητικό κείμενο της αστικής πολιτικής εκείνης της περιόδου, με πολλές αποσιωπήσεις και διαστρεβλώσεις της ιστορικής πραγματικότητας- και αξιοπρόσεκτες ομολογίες- που βασική του φιλοδοξία είναι να γίνει χρήσιμο ιστορικό εργαλείο της σημερινής αστικής ιδεολογίας και πολιτικής.
Στο άρθρο αυτό απάντησε επίσημα το ΚΚΕ με επώνυμο άρθρο στο Ριζοσπάστη (14/7/2013) του Κώστα Σκολαρίκου, μέλους του τμήματος ιστορίας της ΚΕ. Κι αυτό το άρθρο- απάντηση, απολογητικό της σημερινής πολιτικής του κόμματος, βρίθει ανακριβειών, αποσιωπήσεων και διαστρεβλώσεων, με σκοπό και στόχο να εξυπηρετήσει μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Άθελά του ο Κ. Σκολαρίκος, αποκαλύπτοντας την μεθοδολογία που χρησιμοποιεί στην προσέγγιση της ιστορίας ομολογεί ταυτόχρονα ότι δεν κάνει Ιστορία αλλά πολιτική. Κι ακόμη χειρότερα μικροπολιτική, δηλαδή πολιτική υπέρ του συγκυριακού συμφέροντος αυτών που θέλει να εξυπηρετήσει. Κι έτσι δικαιώνει πλήρως και τον Γιώργο Ρωμαίο στην ιστορική προσέγγιση που εκείνος καταφεύγει. Γράφει ο Κ. Σκολαρίκος: «στον καπιταλισμό, όπως και σε κάθε ταξικό οικονομικοκοινωνικό σχηματισμό, δεν μπορεί να υπάρξει μια αντικειμενική Ιστορία, διότι δεν είναι δυνατόν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι να εξάγουν αμοιβαίως επωφελή συμπεράσματα από τη μελέτη της Ιστορίας. Αντικειμενικά, η ήττα του ενός είναι η νίκη του άλλου!». Αυτός δεν είναι ο ορισμός της Ιστορίας αλλά ο ορισμός της πολιτικής της χρήσης. Να αξιοποιώ δηλαδή το παρελθόν κατά πως με βολεύει πολιτικά, στην εκάστοτε πολιτική συγκυρία. Αυτό ακριβώς κάνει ο  Γ. Ρωμαίος, αυτό κάνει και ο Κ. Σκολαρίκος. Και οι δύο με τον τρόπο που χειρίζονται την ιστορία συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους πως αντικειμενική Ιστορία δεν υπάρχει. Ένας αστός κι ένας, κατά δήλωσή του, μαρξιστής σε απόλυτη σύμπνοια. Ποιος κάνει την μεγαλύτερη ζημιά στο επαναστατικό κίνημα; Ο αστός ή ο… μαρξιστής;
Οι  πραγματικοί μαρξιστές αντιλαμβάνονταν πάντοτε την ιστορία ως επιστήμη, που δεν ετεροκαθορίζεται από τις εκάστοτε ανάγκες της πολιτικής αλλά που το επιστημονικό της περιεχόμενο προσδιορίζεται από την αντικειμενική πραγματικότητα μέσα στην οποία εξελίσσεται η πραγματική ζωή των ανθρώπων ανεξαρτήτως αν οι τελευταίοι έχουν επίγνωση των ιστορικοκοινωνικών συνθηκών που τους εξαναγκάζουν να κινηθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η υπεράσπιση της Ιστορίας ως επιστήμης έχει ακόμη μεγαλύτερη σπουδαιότητα για τους μαρξιστές γιατί κάθε τι αληθινό και συνεπώς κάθε τι επιστημονικό είναι γι’ αυτούς επαναστατικό. Με δυο λόγια αν η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι τίποτα άλλο από την ιστορία της ταξικής πάλης κι αν η ταξική πάλη διεξάγεται αντικειμενικά- πέρα και έξω από το τι θέλουν και τι δεν θέλουν οι άνθρωποι-, τότε υπάρχει αντικειμενική Ιστορία κι αυτή η αντικειμενική Ιστορία είναι η μόνη επιστημονική.
Ας περάσουμε όμως στα γραφόμενα των δύο προαναφερόμενων αρθρογράφων ξεκινώντας από τις διαστρεβλώσεις και τις αποσιωπήσεις των ιστορικών γεγονότων στις οποίες καταφεύγει ο καθένας για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς και τους στόχους του.

Οι αποσιωπήσεις- διαστρεβλώσεις του Γ. Ρωμαίου

Στο κείμενο του Γ. Ρωμαίου δεν είναι λίγες οι κατά το δοκούν αξιοποιήσεις των ιστορικών γεγονότων. Θα σταθούμε σε μερικά παραδείγματα. Στην προσπάθεια του να ρίξει την ευθύνη του εμφυλίου πολέμου στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ, ο Γ. Ρωμαίος γράφει ότι η επίθεση των ανταρτών στο Λιτόχωρο, ανημερα των εκλογών της 31ης Μαρτίου 1946, ήταν «η σπίθα που άναψε τον Εμφύλιο». Λίγες γραμμές πιο κάτω όμως, αναφέρει: «Είναι γεγονός ότι είχαν αρχίσει διώξεις κατά των κομμουνιστών και των εαμιτών με χιλιάδες θύματα, οι οποίες έμειναν στην ιστορία ως Λευκή Τρομοκρατία». Αλλά αν είναι έτσι- κι έτσι είναι- η σπίθα του εμφυλίου πολέμου είχε ανάψει πολύ πριν το Λιτόχωρο και είχε φουντώσει τόσο που είχε γίνει πυρκαγιά. Μόνο που ήταν από την μία πλευρά, την αντίθετη των κομμουνιστών και των εαμιτών. Επομένως, αν σηματοδοτεί κάτι το Λιτόχωρο αυτό δεν είναι τη «σπίθα που άναψε τον εμφύλιο» αλλά την πρώτη ένοπλη αντίδραση της τότε εαμικής Αριστεράς σ’ έναν εμφύλιο πόλεμο που διεξαγόταν μονόπλευρα και σε βάρος της αμέσως μετά την συμφωνία της Βάρκιζας.
Παρόμοια τακτική, μεταφοράς των ευθυνών στον ΚΚΕ και στο ΕΑΜ, ο Γ. Ρωμαίος ακολουθεί και στο ζήτημα της αποχής από τις εκλογές του ’46. Υποστηρίζει για παράδειγμα ότι το ΚΚΕ έκανε γνωστή τη θέση του υπέρ της αποχής δύο ημέρες πριν την διεξαγωγή τους. Γράφει:«Η απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, υπό την ηγεσία του Ν. Ζαχαριάδη, ανακοινώθηκε δυο ημέρες πριν από τις εκλογές». Πρόκειται για χονδροειδέστατο ψέμα. Υπάρχει, βέβαια, μια προκήρυξη του Π.Γ. της ΚΕ του ΚΚΕ με ημερομηνία 28/3/1946 που καλεί σε αποχή (αυτή έχει υπόψη του ο Γ. Ρωμαίος και σ’ αυτήν αναφέρεται). Η εν λόγω μάλιστα προκήρυξη συντάχτηκε εν απουσία του Ν. Ζαχαριάδη αφού εκείνος, από τις 21/3/1946, είχε αναχωρήσει για την Πράγα ώστε να παραστεί στο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας.
Εν πάση περιπτώσει, στην πρώτη σελίδα του «Ρ» η αποχή από τις εκλογές, ως πολιτική του ΚΚΕ, αρχίζει να προπαγανδίζεται από 22 Μαρτίου του 1946. Και ως πολιτική επιλογή των ΕΑΜικών δυνάμεων, του ΚΚΕ και δυνάμεων του Κέντρου προβάλλεται από το φύλο του Ριζοσπάστη της 26/3/1946. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν αποσαφηνίσει από το Καλοκαίρι του 1945, όταν άρχισαν να φτιάχνονται οι εκλογικοί κατάλογοι, ότι δεν θα νομιμοποιούσαν μια εκλογική διαδικασία στην οποία δεν θα εξασφαλίζονταν οι ελάχιστοι όροι ελεύθερης έκφρασης των εκλογέων. Οι διαπραγματεύσεις δε, με την κυβέρνηση Σοφούλη για αναβολή των εκλογών γίνονταν ως τις αρχές του τρίτου δεκαήμερου του Μαρτίου 1946 κι αυτός είναι ο λόγος που καθυστέρησε η προεκλογική δράση των πολιτικών δυνάμεων που υποστήριζαν την αποχή (ΕΑΜ, ΚΚΕ, Σ.Κ.-ΕΛΔ, Σοφιανόπουλος, δυνάμεις του Κέντρου κλπ).
Στο κείμενο του Γιώργου Ρωμαίου δεν υπάρχει κανένας υπαινιγμός ότι οι εκλογές της 31^ηςΜαρτίου 1946 ήταν νόθες Νόθο χαρακτηρίζει μόνο το δημοψήφισμα της 1^ης Σεπτεμβρίου 1946 με το οποίο επανήλθε η μοναρχία. Η πολιτική χρήση της ιστορίας είναι καταφανης. Παραδεχόμαστε ό,τι μας συμφέρει. Θα είχε πάντως μεγάλο ενδιαφέρον να μας έλεγε ο εν λόγω κειμενογράφος- εφόσον έτσι πιστεύει- γιατί δεν ήταν νόθες οι εκλογές, όταν για παράδειγμα για ‘κείνες τις εκλογές- πέραν της βίας και της τρομοκρατίας- ποτέ δεν έγινε γνωστός ο ακριβής αριθμός των εγγεγραμμένων εκλογέων.
Υπάρχουν κι άλλα θελημένα ή αθέλητα στραβοπατήματα και προχειρογραφήματα στο κείμενο του Γ. Ρωμαίου, ορισμένα εκ των οποίων μόνο τη θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν. Για παράδειγμα γράφει ότι το Γ’ Ψήφισμα του Καλοκαιριού του ’46 «έθετε εκτός νόμου τους κομμουνιστές». Σε άλλο σημείο, όμως, του κειμένου μαθαίνουμε πως το ΚΚΕ και το ΕΑΜ βγήκαν εκτός νόμου αργότερα κι είναι αλήθεια πως αυτό συνέβηκε στις 27/12/1947 με τον αναγκαστικό νόμο 509/1947.
Γράφει ακόμη ότι «στις 27 Δεκεμβρίου 1946, το ΚΚΕ ανακοίνωσε επίσημα τη συγκρότηση του Δημοκρατικού Στρατού με αρχηγό τον Μάρκο Βαφειάδη». Η αλήθεια είναι ότι η ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού ανακοινώθηκε επισήμως στις 28/10/1946 με την δημιουργία του Γενικού Αρχηγείου των Ανταρτών. Εκείνο που έγινε στις 27/12/1946 ήταν ότι ο αντάρτικος στρατός πήρε την ονομασία Δημοκρατικός στρατός.
Σε άλλο σημείο του κειμένου του ο Γ. Ρωμαίος μας πληροφορεί ότι «στις 3 Δεκεμβρίου 1947 το ΚΚΕ θα κάνει ένα ακόμη βήμα προς την οριστική ρήξη με το νόμιμο καθεστώς της χώρας. Θα συγκροτήσει την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, με πρόεδρο τον Μάρκο Βαφειάδη και      μέλη τους Γιάννη Ιωαννίδη, Πέτρο      Ρούσσο, Μιλτιάδη Πορφυρογένη, Βασίλη Μπαρτζιώτα, Δημήτρη Βλαντά, Πέτρο Κόκκαλη και Λεωνίδα Κύρκο». Η αλήθεια είναι ότι η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση συγκροτήθηκε επίσημα στις 23/12/1947 και ο Λ. Κύρκος δεν είχε καμία συμμετοχή σ’ αυτήν. Ούτε σ’ εκείνη την σύνθεσή της ούτε σε καμία άλλη. Ο μακαρίτης ο Κύρκος διώχθηκε στον Εμφύλιο και κέρδισε μια καταδίκη σε θάνατο αλλά δεν βγήκε ποτέ στο Βουνό. Αξιοσημείωτο είναι ακόμη πως ο Γ. Ρωμαίος κάνει λόγο για νόμιμο καθεστώς στη χώρα στο οποίο εναντιώθηκε το ΚΚΕ. Θα άξιζε να μας απαντήσει- με τα δικά του κριτήρια- πως μπορεί να είναι νόμιμο ένα καθεστώς που η πολιτειακή του δομή στο κύριο σημείο της (δηλαδή το πολίτευμα) προέκυψε από ένα νόθο δημοψήφισμα;
Προς το τέλος του κειμένου του, ο Γ. Ρωμαίος ισχυρίζεται ότι «την επίσημη λήξη (σ.σ. του εμφυλίου) από την πλευρά του Δημοκρατικού Στρατού και του ΚΚΕ ανακοίνωσε στις 16 Οκτωβρίου 1949 ο Παρτσαλίδης με τη δήλωση: ‘‘Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας δεν κατέθεσε τα όπλα, μα μονάχα τα έθεσε παρά πόδα. Παραμένει ισχυρός και με ακέραιες τις δυνάμεις του’’». Δεν υπάρχει τέτοια δήλωση Παρτσαλίδη. Υπάρχει ανακοίνωση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης με ημερομηνία 15/10/1949 η οποία βγήκε στη βάση των αποφάσεων της 6^ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ που είχε συνεδριάσει μερικές ημέρες νωρίτερα.
Το χειρότερο δε όλων είναι ότι ο Γ. Ρωμαίος ισχυρίζεται πως «αυτό όμως το ‘‘παρά πόδα’’ θα είναι η αφορμή για την επιβολή ‘‘ελεγχόμενης δημοκρατίας’’ από το υπερκράτος: Ανάκτορα, Στρατός, Αμερικανοί, με κατάληξη τη δικτατορία του 1967». Δηλαδή, με άλλα λόγια, για τα δεινά αυτής της χώρας, το μετεμφυλιακό καθεστώς, τα έκτακτα στρατοδικεία, τις διώξεις, τις εκτελέσεις, τις φυλακίσεις και τις εξορίες, το παρακράτος και τις πολιτικές δολοφονίες, ακόμη και για την κατάληξη στη δικτατορία των συνταγματαρχών, δεν φταίνε οι νικητές του εμφυλίου πολέμου, ντόπιοι και ξένοι, αλλά το ΚΚΕ που κάποια στιγμή τον Οκτώβρη του 1949 είπε πως ο ΔΣΕ κρατάει «το όπλο παρά πόδα»!!! Πρόκειται για γελοιότητα ανάξια σχολιασμού που αν μη τι άλλο δείχνει την μεριά από την οποία γράφει ο Γ. Ρωμαίος και την πλευρά εκείνη της κοινωνίας που θέλει να εξυπηρετήσει. Αυτή η γελοιότητα, όμως, ενόχλησε και τον Κ. Σκολαρίκο. Είναι η μόνη γελοιότητα στο κείμενο του Γ. Ρωμαίου που τον ενόχλησε και… ταυτόχρονα τον ενέπνευσε. Οι άλλες πέρασαν εντελώς απαρατήρητες. Γράφει ο Σκολαρίκος: «Κάνοντας μάλιστα ένα ακόμα βήμα (σ.σ. Ο Γ. Ρωμαίος), θεώρησε τις διώξεις και τις εκτελέσεις του αστικού μετεμφυλιακού καθεστώτος ως το αποτέλεσμα της πολιτικής του Ζαχαριάδη και του συνθήματος «το όπλο παρά πόδα». Έτσι, με κυνισμό απέδωσε τις ευθύνες των διώξεων στους διωκόμενους. Πολύ περισσότερο φανέρωσε τη διαχρονική αστική θέληση για ένα ΚΚΕ ακίνδυνο, το οποίο, εγκλωβισμένο στα όρια της αστικής νομιμότητας, θα κουβαλάει νερό στο μύλο της αναπαραγωγής της αστικής πολιτικής διαχείρισης. Μέσω αυτής της οδού, έκλεισε το μάτι και στον ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη της ‘‘αριστεράς’’ που θα θωρακίζει τη σταθερότητα του αστικού πολιτικού καθεστώτος». Εδώ η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά. Μάλλον και η ιατρική επιστήμη. Αφού το «όπλο παρά πόδα» βοηθάει την αστική τάξη να κλείνει μέχρι και το μάτι στον ΣΥΡΙΖΑ… δεν έχουμε καμία ελπίδα. Ο θεός βοηθός!!!

Οι αποσιωπήσεις- διαστρεβλώσεις του Κ. Σκολαρίκου

Ο αρθρογράφος του τμήματος ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ δεν πάει πίσω από τον Γ. Ρωμαίο στην κατά το δοκούν χρήση της Ιστορίας, στις αποσιωπήσεις και διαστρεβλώσεις των ιστορικών γεγονότων. Διαβάζουμε: «Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα μετά την Κατοχή βρέθηκε στην πιο βαθιά κρίση του, αφού είχε απολέσει τη νομιμοποιητική του γείωση στις μάζες των εκμεταλλευομένων. Η αρνητική αυτή κατάσταση είχε ξεκινήσει με τη διάλυση των αστικών πολιτικών κομμάτων απ' τη μεταξική δικτατορία, η οποία αν και προσέδωσε στον αστικό πολιτικό κόσμο τον απαιτούμενο -σε περίοδο προετοιμασίας πολέμου- συγκεντρωτισμό, τον απέκοψε παράλληλα από τις λαϊκές μάζες. Η πτώση της επιρροής των αστικών πολιτικών δυνάμεων συνεχίστηκε και κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν μια μερίδα του αστικού πολιτικού κόσμου ακολούθησε τον αγγλικό ιμπεριαλισμό στην Αίγυπτο, ενώ ένα άλλο τμήμα του έμεινε για να συνεργαστεί με τους κατακτητές. Την ίδια περίοδο το ΕΑΜ, με μπροστάρη το ΚΚΕ, μετατράπηκε σε στήριγμα του λαού.».
Ας δούμε σε τίτλους αυτό που διαβάσαμε:
-  Η πιο βαθιά κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος ήρθε μετά την κατοχή.
- Η διάλυση των αστικών πολιτικών κομμάτων από την Μεταξική δικτατορία τα απέκοψε από τις λαϊκές μάζες.
- Η πτώση της επιρροής των αστικών κομμάτων κορυφώθηκε στην κατοχή γιατί ένα μέρος του αστικού πολιτικού κόσμου πήγε με τους Εγγλέζους κι ένα άλλο με τους κατακτητές.
- Το ΕΑΜ στην κατοχή, με μπροστάρη το ΚΚΕ μετατράπηκε σε στήριγμα του λαού. Τίποτα περισσότερο.
Άρα το συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι ο αστικός πολιτικός κόσμος μπήκε στην πιο βαθιά κρίση μετά την κατοχή λόγω της Μεταξικής δικτατορίας κι επειδή στην κατοχή μοιράστηκε ανάμεσα στους Άγγλους και στους κατακτητές. Θαυμάσια! Έτσι γράφεται η ιστορία.
Η αλήθεια βέβαια είναι εντελώς διαφορετική και για να την ομολογήσουν, τόσο ο Κ. Σκολαρίκος όσο και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, θα έπρεπε να παραδεχτούν αυτό που πραγματικά συντελέστηκε στην κατοχή από το ΕΑΜ, με ραχοκοκαλιά και καθοδήγηση το Κόμμα. Ότι εκεί δεν είχαμε ένα απλό- όσο σημαντικό κι αν το πει κανείς- στήριγμα του λαού αλλά μια πραγματική κοινωνική επανάσταση. Μια επανάσταση οργανωμένη σε κράτος σε όλα τα επίπεδα. Με λαϊκή αυτοδιοίκηση και λαϊκή δικαιοσύνη (πρόκειται για τα ελληνικά σοβιετ), με λαϊκή κυβέρνηση (ΠΕΕΑ) και λαϊκή βουλή, με οργανωμένο στρατό (ΕΛΑΣ), με πολιτικό μέτωπο εξουσίας (ΕΑΜ), με οργάνωση νεολαίας (ΕΠΟΝ) και με την σημαντικότερη στην ιστορία οργάνωση αλληλεγγύης των λαϊκών τάξεων την Εθνική Αλληλεγγύη. Αν ο Κ. Σκολαρίκος και η σημερινή καθοδήγηση του ΚΚΕ παραδέχονταν αυτή την μεγάλη κοινωνική επανάσταση στην κατοχή, εύκολα θα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τότε δημιουργήθηκε μια νέα εθνική ενότητα γύρω από την εργατική τάξη και το κόμμα της- όρος απαραίτητος, σύμφωνα με τον Μαρξ για να νικήσει και να εγκαθιδρυθεί μια κοινωνική επανάσταση.
Στη βάση όλων αυτών γίνεται σαφές ότι το αστικό πολιτικό σύστημα δεν μπήκε σε βαθιά κρίση μετά την κατοχή αλλά στη διάρκειά της. Εκεί έχασε την επαφή με λαϊκές δυνάμεις και ουσιαστικά εκμηδενίστηκε γιατί δεν μπόρεσε να συγχρονιστεί με τις ανάγκες και την θέλησή τους που ήταν η πάλη κατά των κατακτητών, η σωτηρία και η απελευθέρωση του λαού και της χώρας.
Μετά την κατοχή το κύριο που εκδηλώνεται δεν είναι η πιο βαθιά κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος αλλά η αντιστροφή αυτής της εξέλιξης. Η προσπάθεια να βγει το αστικό πολιτικό σύστημα από αυτή την κατάσταση και να ανασυγκροτηθεί. Κι αυτό έπρεπε να γίνει σε δύο επίπεδα: Με την δημιουργία σταθερών πολιτικών σχηματισμών και με την εκ νέου οργάνωση της αστικής τάξης σε κράτος. Διότι η κατοχή εξ αντικειμένου εκεί επέφερε το ισχυρό πλήγμα στην αστική τάξη. Διέλυσε την οργάνωσή της σε κράτος ενώ η εαμική κοινωνική επανάσταση της αφαίρεσε τη δυνατότητα να πάρει με ευκολία το οργανωμένο κράτος των κατακτητών στο ελληνικό έδαφος και να το χρησιμοποιήσει για λογαριασμό της.
Ο Κ. Σκολαρίκος επαναλαμβάνει το χιλιοειπωμένο από την σημερινή καθοδήγηση του ΚΚΕ, ότι το κόμμα στην κατοχή «δεν είχε επεξεργαστεί στρατηγική για τη μετατροπή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα σε πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας». Έχουμε κατ’ επανάληψη θέσει το ερώτημα και θα το ξαναθέσουμε χωρίς να επεκταθούμε περισσότερο: Τι είδους εξουσία ήταν αυτή που δημιούργησαν το κόμμα και το ΕΑΜ στα χρόνια της κατοχής; Τι τύπος εξουσίας ήταν η λαϊκή αυτοδιοίκηση, η λαϊκή δικαιοσύνη και η ΠΕΕΑ; Πιστεύετε ότι ήταν εξουσία της αστικής τάξης; Ομολογήστε το και μετά συνεχίζουμε την κουβέντα.

Κάτι σοβαρό συμβαίνει: Η κομματική ηγεσία απέναντι στις ομολογίες του αντιπάλου

Εκεί που ο ιστοριογράφος του ΚΚΕ και οι καθοδηγητές του δίνουν τα ρέστα τους είναι ότι αρνούνται να παραδεχτούν και να αξιοποιήσουν όσα ο Γ. Ρωμαίος ομολογεί στο άρθρο του για την τάξη του και το αστικό πολιτικό σύστημα της εποχής του εμφυλίου. Κι αυτό γιατί αυτές οι ομολογίες αποκαλύπτουν τον εξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού από τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό. Κάτι που η σημερινή κομματική ηγεσία αρνείται να το παραδεχτεί παραχαράσσοντας όλη τη σύγχρονη ελληνική ιστορία κι αποσιωπώντας τις παλιότερες θέσεις και επεξεργασίες του ΚΚΕ.
Γράφει ο Γ. Ρωμαίος: «Ο Γεώργιος Β’ επέστρεψε στις 27 Σεπτεμβρίου. Την επομένη οι «Τάιμς» του Λονδίνου έγραφαν: ‘‘Ο πιστός μας φίλος ανέρχεται πάλι στον θρόνο του...’’. Αμέσως μετά την επιστροφή του οι Βρετανοί, σε συνεργασία με τους Αμερικανούς, άρχισαν να ασκούν πιέσεις για ενιαίο κυβερνητικό αντικομμουνιστικό μέτωπο». Κανένας σχολιασμός από τον Κ. Σκολαρίκο!
Σε άλλο σημείο του άρθρου του Γ. Ρωμαίου διαβάζουμε: «Στις 18 Ιανουαρίου 1947 θα φθάσει στην Αθήνα ο απεσταλμένος της αμερικανικής κυβέρνησης, ο δικηγόρος Πολ Πόρτερ, για να εισηγηθεί τα απαραίτητα μέτρα. Από τον Οκτώβριο του 1946 ο πρόεδρος Τρούμαν είχε ενημερώσει τον βασιλιά ότι η Ουάσιγκτον θεωρούσε την Ελλάδα ζωτικό χώρο. Η αποχώρηση των Βρετανών άρχισε την 1η Απριλίου 1947.
Την παραμονή της έλευσης του Πόρτερ οι κυβερνητικοί εταίροι Στ. Γονατάς και Απ. Αλεξανδρής απέσυραν την εμπιστοσύνη τους από την κυβέρνηση έπειτα από υπόδειξη των Αμερικανών. Ανάγκασαν τους οκτώ πολιτικούς αρχηγούς να ‘‘εγκλειστούν’’ στη Βουλή ώσπου να αποφασίσουν τη συγκρότηση οικουμενικής. Τα ξημερώματα συμφώνησαν οι επτά: Τσαλδάρης, Βενιζέλος, Παπανδρέου, Γονατάς, Αλεξανδρής, Κανελλόπουλος και Στεφανόπουλος. Πρωθυπουργός ο τραπεζίτης Δημήτριος Μάξιμος. Ο Σοφούλης είχε επιμείνει να είναι ο πρωθυπουργός και έμεινε απέξω. Η κυβέρνηση Μάξιμου έμεινε στην ιστορία ως ‘‘επτακέφαλος’’». Κανένας σχολιασμός από τον Κ. Σκολαρίκο.
Ακόμη, ο Γ. Ρωμαίος γράφει: «Με το Δόγμα Τρούμαν η Ελλάδα κατέστη προπύργιο του Ψυχρού Πολέμου, ενώ πολιτική και οικονομία τέθηκαν υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ». Τσιμουδιά από τον Κ. Σκολαρίκο.
Σε άλλο σημείο του άρθρου του Γ. Ρωμαίου αναφέρεται: «Στις 30 Αυγούστου φθάνει στην Αθήνα ο Λόι Χέντερσον, διευθυντής των υποθέσεων Εγγύς και Μέσης Ανατολής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αποφασισμένος να δώσει λύση. Στη συνάντησή του με Τσαλδάρη και Σοφούλη μόνο διπλωματική γλώσσα δεν μίλησε… Ο Χέντερσον πήγε στο σπίτι του Τσαλδάρη. Τον βρήκε στο ντους! Όταν βγήκε, τον ανάγκασε να ντυθεί και τον πήγε στα Ανάκτορα όπου ενώπιον του βασιλιά συμφώνησε σε κυβέρνηση Συνασπισμού Λαϊκών- Φιλελευθέρων, με πρωθυπουργό τον Σοφούλη και εκείνον αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών». Απόλυτη μουγγαμάρα από τον Κ. Σκολαρίκο.
Τέλος ο Γ. Ρωμαίος αναφέρει: «Παρεμβαίνουν οι Αμερικανοί και στις 19 Ιανουαρίου 1949 ανασχηματίζεται η κυβέρνηση υπό τον Σοφούλη με τη συμμετοχή όλων των αντικομμουνιστικών παρατάξεων. Μόνο ο Παπανδρέου αρνήθηκε να μετάσχει… Στις 24 Ιουνίου ο Σοφούλης ετοιμαζόταν να μεταβεί στο αεροδρόμιο για να υποδεχθεί τη βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία επέστρεφε από την Ελβετία. Ξαφνικά αισθάνθηκε σοβαρή αδιαθεσία. Πέθανε προτού προλάβει να έλθει ο γιατρός του. Ήταν η Τρίτη- και μοιραία - καρδιακή προσβολή μέσα σε διάστημα επτά μηνών. Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης δίνεται στον Τσαλδάρη. Ο Βενιζέλος, ο οποίος ελέγχει όλους τους Φιλελεύθερους βουλευτές, θέτει ως όρο συμμετοχής στην κυβέρνηση την ανάθεση της πρωθυπουργίας στον υπερκομματικό Αλέξανδρο Διομήδη. Ο Τσαλδάρης αρνείται. Παρεμβαίνει ο αμερικανός πρεσβευτής Χένρι Γκρέιντι και επιβάλλει την ανάθεση της πρωθυπουργίας στον τότε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σοφούλη, τον Αλέξανδρο Διομήδη». Βλέπετε τίποτα το αξιόλογο εδώ για το οποίο κάτι θα έπρεπε να πει ο Κ. Σκολαρίκος; Εκείνος δεν είδε τίποτα και συνεπώς δεν σχολίασε τίποτα.
Κάτι σοβαρό, όμως, συμβαίνει στο κόμμα όταν η κομματική ηγεσία- και οι ιστοριογράφοι της σαν τον Κ. Σκολαρίκο-, αδυνατούν να αξιοποιήσουν ό,τι η άρχουσα τάξη ομολογεί σε βάρος της γιατί δεν μπορεί να το κρύψει. Κάτι επικίνδυνο συμβαίνει στο κόμμα όταν αστοί δημοσιολόγοι αναγνωρίζουν τον εξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού και η κομματική ηγεσία κάνει πως δεν βλέπει και πως δεν ακούει. Αυτό, εξ αντικειμένου, είναι υπηρεσία στον ταξικό αντίπαλο σε βάρος της εργατικής τάξης. Κι όταν μάλιστα γίνεται με ταυτόχρονους όρκους πίστης στην επανάσταση και με βροχή από αντικαπιταλιστικές κορώνες, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Αλέξης Θεοδώρου

Ο φαντάρος που δεν πυροβόλησε τον Μπελογιάννη

Στις 30 Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Δημήτρης Μπάτσης και ο Ηλίας Αργυριάδης στέκονται όρθιοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Σε μερικά λεπτά κι αφού τελειώσουν οι τυπικές διαδικασίες θα έχουν περάσει σαν ήρωες στα κατάστιχα στης Ιστορίας του ελληνικού λαού και του παγκόσμιου προλεταριάτου.

Όμως εκείνη τη μέρα δεν είναι οι μοναδικοί ήρωες. Μέσα στο απόσπασμα των φαντάρων που θα διενεργούσαν την εκτέλεση βρίσκεται ο φαντάρος Αθανάσιος Ροδόπουλος από τα Σουδενά Καλαβρύτων. Την στιγμή που το απόσπασμα ετοιμάζεται για την εκτέλεση ο Ροδόπουλος πλησιάζει τον λοχαγό του και δηλώνει

_ Εγώ κύριε λοχαγέ δεν πρόκειται να πυροβολήσω ενάντια στον αδελφό μου.
_ Ποιος από τους μελλοθάνατους είναι ο αδελφός σου;
_ Ο αδελφός μου είναι καταδικασμένος σε θάνατο για την αντιστασιακή δράση του στις φυλακές Αβέρωφ.

Ο λοχαγός ξεκινά να απειλεί και να ουρλιάζει. Του δηλώνει πως θα φροντίσει ο ίδιος να τον στείλει στο στρατοδικείο και ακόμα ότι θα τον εκτελέσει επί τόπου. Ο Θανάσης Ροδόπουλος μπροστά στον κίνδυνο δεν υποχωρεί. Αποχωρεί από το εκτελεστικό απόσπασμα και την θέση του θα πάρει ένας από τους αναπληρωματικούς. Από το περιστατικό αυτό ξεκινά η φήμη για τον φαντάρο που δεν πυροβόλησε στην εκτέλεση Μπελογιάννη.

Ο Βασίλης Ροδόπουλος αδελφός του Θανάση γράφει στο βιβλίο του με τίτλο Ενός λεπτού σιγή:

" Ο αδελφός μου είχε γεννηθεί στα Άνω Σουδενά το Νοέμβρη του 1925 αλλά δεν ήταν γραμμένος στο μητρώο της κοινότητας. Έτσι προσκομίζοντας δύο μάρτυρες έγινε δημότης Αθήνας. με την ένδειξη ότι γεννήθηκε το 1929. Κλήθηκε να υπηρετήσει το 1950 τη θητεία του. Αυτό με καθησύχαζε αλλά και όχι απόλυτα γιατί ήξερα ότι οι αριστεροί στρατευμένοι ήταν λιγότερο ασφαλείς από τους κρατούμενους. 

Στις 30 Μαρτίου του 1952 εκτελέστηκε σαν κατάσκοπος ο Νίκος Μπελογιάννης. Το νέο με συγκλόνισε. Τον γνώριζε πολύ καλά, από την εποχή της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης. Για εμένα ήταν ο Πέτρος με τον οποίο συναντιόμασταν τακτικά στην Πάτρα πριν με πιάσουν οι Γερμανοί. Ύστερα όταν αποφυλακίστηκα είχα πάλι επαφή μαζί του. Μου έδινε οδηγίες για την αντιστασιακή δραστηριότητα του εφεδρικού ΕΛΑΣ κι είχε έρθει αρκετές φορές στο σπίτι μου. Τη μέρα μετά την εκτέλεση ήρθε και με επισκέφθηκε ο αδερφός μου. Ήταν χλωμός κι αλαφιασμένος και κοίταζε γύρω του φοβισμένος. Τον ρώτησα τι συμβάινει και μου είπε αυτά που έγραψε ο Ριζοσπάστης στις 30 Μάρτη του 1980 σε ένα ολοσέλιδο αφιέρωμα. 

Περασμένα μεσάνυχτα θα ήταν δύο η ώρα όταν ξύπνησαν ολόκληρο το λόχο που είχε επιλεγεί για την εκτέλεση. Η λέξη αυτή δεν είχε εκείνη την ώρα ακουστεί. Ο λόχος ξυπνούσε για ειδική αποστολή. Οι φαντάροι φυσικά δεν μπορούσαν να μαντέψουν για ποια ειδική αποστολή τους προόριζαν πρωί Κυριακής. Όταν φθάσαν στο Γουδί, ο επικεφαλής του λόχου τους ανάγγειλε πως η ειδική αποστολή ήταν η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συνεργατών του. Εκείνη τη νεκρική σιωπή που ακολούθησε την διέκοψε μια φωνή ενός φαντάρου. "Εγώ δεν πρόκειται να πυροβολήσω εναντίον του αδερφού μου κύριε λοχαγέ". Ο στρατιώτης αφού εξήγησε ποιος ήταν ο αδελφός του από τους μελλοθάνατους (μετά την ερώτηση του λοχαγού) υποχώρησε πίσω στην γραμμή του. Ο λοχαγός ούρλιαζε και απειλούσε πως θα τον στείλει στο απόσπασμα. 

Ο στρατιώτης αυτός, ο Θανάσης Ροδόπουλος πέθανε στις 23 Νοέμβρη του 1979. Αυτός ήταν ο αδελφός μου." 

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ (3)

21/03/1947: Πολυμελής ομάδα παρακρατικών με αρχηγό τον σφαγέα Γιάννη Παυλάκο εισέρχεται στο χωριό Γεράκι Σπάρτης. Εκεί μετά από γλέντι που οργανώνουν με κλεμμένα ζωντανά από τους χωρικούς. Συλλαμβάνουν και δολοφονούν άγρια τους: 

• Λυσσάρη Δημήτρη
• Σπανού Αικατερίνη, χήρα, ετών 80
• Τσολομίτη Κ.
• Τσολομίτη Π.
• Μήτρη Βασίλη

Για το περιστατικό αναφέρει η εφημερίδα "Σημερινά Πατρών": "Στην Λακωνία στο κομμάτι αυτό της ελληνικής γης που υποφέρει περισσότερο από κάθε άλλο μέρος. Το παρακράτος του Κατσαρέα εγκαταστάθηκε μονίμως. Μετά τον θάνατό του, οι σημερινοί διάδοχοί του Γιάννης Παυλάκος και Σταύρος Γερακάρης, παλιά μέλη των ταγμάτων ασφαλείας, δρουν ανεξέλεγκτα. Η ζωή, η τιμή και η περιουσία κάθε πολίτη εξαρτάται από την καλή ή όχι διάθεση του πρώτου τυχόντος καθάρματος που είναι ενταγμένο στις ομάδες αυτές. Ο ίδιος ο Παυλάκος έχει σκοτώσει ιδιοχείρως υπερτετρακόσια άτομα κυρίως δε χήρες, γέρους και παιδιά. Για αυτόν είναι μια φυσική ανάγκη και όταν δεν έχει πρόχειρο άνθρωπο να σκοτώνει, σκοτώνει χοίρους, γάτες και σκυλιά."

Πηγή: Ελεύθερη Ελλάδα 3-4-1947, Ριζοσπάστης 22-4-1947, Φωνή της Λακωνίας 16-4-1947, Γιάγκος Κων/νος από το Γεράκι  



 23/03/1947: Η συμμορία του Παυλάκου επιδράμει στο χωριό Γεράκι για δέυτερη φορά. Το χωριό αυτό έχει περίπου 3000 κατοίκους. Από αυτούς 6 ή 7 ήταν αριστεροί και 2 ή 3 αντάρτες. Ήταν από τα πιό αντιδραστικά χωριά της περιοχής. Την δεύτερη φορά η ομάδα του Παυλάκου πλιατσικολογεί σπίτια. Ο ίδιος ο Παυλάκος κατεβαίνει στην πλατεία να πιεί καφέ. Εκεί συναντά έναν χωρικό ονόματι Μήτρη που ήταν εθνικόφρον. Ο Παυλάκος τον ρωτάει "Πώς λέγεσαι?" εκείνος απαντά " Μήτρης", "Α! Μήτρης λέγεσαι? Πάρε την λοιπόν" και του ρίχνει με το πιστόλι και τον σκοτώνει. Δίπλα στο άψυχο σώμα του νεκρού ο Παυλάκος θα κάτσει να πιεί καφέ. Αργότερα ένας ακόμα χωριάτης βγαίνει από το καφενείο. Ο Παυλάκος του ρίχνει στο κεφάλι με το πιστόλι και αστοχεί. Του φωνάζει τότε: "Τι? Δεν σε πέτυχα? Τυχερός είσαι, άντε φύγε, να δούμε αν ο επόμενος θα είναι τόσο τυχερός"


Πηγή:  Σημερινά Πατρών 9-6-1947 




26/03/1947: Νέο φρικιαστικό έγκλημα στην Σκάλα. Ένοπλοι χίτες εισήλθαν στο χωριό και εκτέλεσαν τους παρακάτω: 

• Βολάκου Μαργαρίτα
• Μιχαλάκου Αφροδίτη
• Σκάλκος Θεόδωρος
• Σταυροπούλου Καλλιόπη
• Χούμπαβλης Χρήστος, ετών 74
• Χούμπαβλης Σωτήρης, ετών 60
• Χρυσός Αποστόλης
• Παπαφάγου Ελένη
• Θανάσης Πολίτης

Τα νεκρά κορμιά των εκτελεσθέντων πετάχτηκαν στο Ευρώτα. Κάποια δεν βρέθηκαν ποτέ...


Πηγή: Ριζοσπάστης 29-3-1947, Φωνή της Λακωνίας 16-4-1947, Ακρόπολις 30-3-1947



28/06/1947: Στο χωριό Δαφνί Σπάρτης, στην τοποθεσία Τρία Κλαδάκια, τραμπούκοι του Παυλάκου συνέλαβαν του δημοκρατικούς πολίτες της περιοχής Παρθύμο Ηλία, Παρθύμο Γεώργιο και Παρθύμο Παναγιώτη. Εκεί τους βασάνισαν φρικτά για ώρες και αφού τους έγδυσαν τους κρέμασαν. Τα σώματά τους τα άφησαν κρεμασμένα για 5 ημέρες μέχρι που μύρισαν οπότε και επέτρεψαν στους χωρικούς να τα θάψουν. 

Πηγή Ριζοσπάστης 29-6-1947



28/06/1947: Άγρια σφαγή από τον ταγματασφαλίτη Παυλάκο στο χωριό Λεβέτσοβα. Συμμορίτες του με αρχηγό τον ίδιο συνέλαβαν τους παρακάτω

• Χήρα Πολολού, ετών 75
• Μέλιος Πολολός , υιός της
• Παναγιώτης Δημακάκος
• Ελένη Δημακάκου, σύζυγος
•  Τα έξι μικρά τέκνα του ζεύγους
• Βούλα Ροζάκου
• Βούλα Κοπανέλη

Τους προαναφερθέντες τους βασάνισαν φρικτά κόβοντας και σπάζοντας τους τα άκρα και τελικά τους εκτέλεσαν. Τα έξι μικρά παιδιά τα έβαλαν να βλέπουν τα μαρτύρια της μάνας τους και μετά τα σκότωσαν με περίστροφο.


Πηγή: Ριζοσπάστης 29-6-1947



1947: Στο χωριό Σκαμνίτσα Μαλευρίου ένοπλοι χίτες σκότωσαν τις: Πέτρουλα Ελισσάβετ, Πέτρουλα Παναγιώτα, Μελετάκου Ελβίρα και τον Πέτρο Πέτρουλα.


Πηγή: Φωνή της Λακωνίας 3-7-1947




03/11/1947: Ένοπλοι αλήτες του ελληνοφάγου Γιάννη Παυλάκου επέδραμαν στο χωριό Βρυνικό (Αστέρι) Μολάων και εκτέλεσαν με φρικτά βασανιστήρια τους: 

• Καρυτιανού Τασία
• Καρυτιανού Ποτίτσα
• Καρυτιανό Θεόδωρο
• Σούντα Νίκο

Πηγή : Καρυτιανός Παναγιώτης από το Βρύνικο



25/12/1947: Ένοπλες ομάδες με επικεφαλής τον Γιάννη Παυλάκο και τον χίτη Μήτσο Μπρατίτσα επιδράμουν στο χωριό Γούβες Μολάων και εκτελούν τους Κανέλλη Ηλία και Κανέλλη Γιάννη υιούς Κανέλλη Ι. Μαζί τους εκτελείται και ο Μουλατσιώτης Λάμπρος του Ι.


Πηγή: Εθνικός Φρουρός Σπάρτης 15-1-1948



06/09/1947: Ένοπλος παρακρατικός της συμμορίας Κατσαρέα σκοτώνει στο χωριό Βλαχιώτη Μολάων τους παρακάτω κομμουνιστές: 

• Γιάννη Σίμο
• Γεωργία Σωτηράκου μαχήτρια του ΕΛΑΣ
• Μεταξία Σωτηράκου μαχήτρια του ΕΛΑΣ

Πηγή : Γιώργης Σίμος (γιός), Γιάννης Σωτηράκος (γιός)



13/04/1948: Το τζιπ στο οποίο επέβαιναν οι: μοίραρχος Τ. Παναγιωτόπουλος του 2ου μηχανοκίνητου λόχου και τρεις χωροφύλακες προσέκρουσε σε νάρκη και ανατινάχτηκε. Για αντίποινα, οι άντρες του λόχου εισήλθαν στις 17:10 με τεθωρακισμένα, στις φυλακές Σπάρτη και αφού δολοφόνησαν τρεις χωροφύλακες ξεκίνησαν να δολοφονούν υπόδικους και φυλακισμένους. Ο ταγματάρχης της Χωροφυλακής Δημ. Φίτσιος που το γραφείο του βρίσκονταν δίπλα στις φυλακές, έσπευσε να σώσει τους κρατούμενους και δολοφονήθηκε επί τόπου από τους στρατιώτες. Ο κατάλογος των νεκρών των φυλακών Σπάρτης είναι ο παρακάτω: 

• Γάλαρης Γ.
• Κουλάκος Β
• Κουλάκος Δ.
• Λαμπρινάκος Δ.
• Ζαχαράκος Δ.
• Μουλουγιάννης Ν.
• Μαργιόλης Α.
• Βουδέλης Δ.
• Λαχανάς Π.
• Μιχαλόπουλος Τ.
• Πέτρουλας Σ.
• Μαρινάκος Δ.
• Λιακάκος Π.
• Κουλογιάννης Η.
• Γκοτσαλίτης Β.
• Φούρναρης Δ.
• Ζαχαράκος Ν.
• Αβδούλης Σ.
• Πιέρρος Σ.
• Καλύψας Ν.
• Χριστάκος Δ.
• Μιχαλάκος Α.
• Κοτσιφάκος Γ.
• Μανουσάκης Σ.
• Σταυρογιάννη Κ.
• Καπελάκος Δ.

Πηγή Βήμα 15-4-1948, 20-4-1948



22/05/1948: Στο χωριό Κροκεές (Λεβέτσοβα), ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της φρίκης. Ένοπλη ομάδα του Παυλάκου με αρχηγό τον ίδιο εισέρχεται στο χωριό. Εκεί ο Παυλάκος υποχρέωσε ένα παιδί 16 ετών να σκοτώσει την μητέρα του με περίστροφο στην πλατεία του χωριού. Το παιδί υποχρεώθηκε στην πράξη αυτή όταν το απείλησε οτι θα βιάσει και θα σκοτώσει τις δύο του αδελφές. Η νεκρή μητέρα ονομάζεται Σταυρούλα Θεοχαράκου...


Πηγή Γιάννης Ιατρίδης από τις Κροκεές



02/05/1949: Ένοπλοι χίτες με επικεφαλής των ταγματασφαλίτη Γιάννη Παυλάκο επέδραμαν στο χωριό Βρονταμά και με υπόδειξη δεξιών κατοίκων του χωριού βρήκαν κρησφύγετα στα οποία κρυβόντουσαν κάτοικοι του χωριού και τους εκτέλεσαν όλους. 

• Αρμένης Χρήστος
• Γαλάνη Ευαγγελία
• Γαλάνης Σπύρος
• Δαράκης Παναγιώτης
• Δαράκη Ευαγγελία
• Δαράκης Αθανάσιος
• Καρακατσάνης Δημ.
• Μπιργιόλος Παναγιώτης

Πηγή: Μαρία Μπιργιόλου από τον Βρονταμά, αδελφή του Παναγιώτη



Δεκέμβρης του 1949: Στο χωριό Απιδιά συμμορίτες του δήμιου Μήτσου Μπατίτσα από τα Νιάτα επέδραμαν στο Σαμόνικο και συνέλαβαν και εκτέλεσαν μετά από βασανιστήρια τους: 

• Χριστοφύλου Ελένη
• Χριστοφύλου Βασίλω
• Χριστόφυλο Μήτσο

Πηγή: Γιάννης Χριστόφυλος από την Απιδιά

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ (2)

09/10/1946: Οι συμμορίτες του Κατσαρέα επιδράμουν στο χωριό Βαμβακού και μετά από ξυλοδαρμό αρκετών δημοκρατικών πολιτών συλλαμβάνουν και εκτελούν τους Κουτρουμάνη Πλάτωνα και Προβιά Αργύρη.

Πηγή Βήμα 30-10-1946, Φωνή της Λακωνίας 7-11-1946 


09/10/1946: Οι εθνικόφρονες του χωριού Βαρβίτσα δολοφόνησαν 6 αθώους πολίτες στην πλατεία της πόλης και την αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Θεοδώρα Γεωργαντά από την Σκούρα. Το έγκλημα έγινε γιατί οι αλήτες της Χ είχαν πληροφορίες ότι τα άτομα αυτά υποβοηθούσαν τους αντάρτες στην μάχη της Βαμβακούς.

Πηγή Ελευθερία 20-10-1946, Ριζοσπάστης 16-10-1946



09/10/1946: Στο χωριό Γκοριτσά ταγματασφαλίτες του Κατσαρέα εκτέλεσαν με φρικτό τρόπο εννέα μέλη του ΚΚΕ.

• Γεωργούτσος Κωστας
• Λυμπερόπουλος Κώστας
• Καρούμπας Δημήτρης
• Κοντοβίτης Δημήτρης
• Κώνστας Αναστάσιος
• Κατσανός Ηλίας
• Λάσκαρης Ιωάννης
• Νοχός Πολυζώης
• Σπυρίδης Λυκούργος

Πηγή Φωνή της Λακωνίας 7-11-1946 Ριζοσπάστης 30-10-1946



22/10/1946: Ακόμα ένα φρικαλέο έγκλημα του Κατσρέα συντελείται στην Ζούπενα. Δολοφονούνται οι εξής αθώοι πολίτες:

• Ιατρού Π.
• Ιατρού Ελένη, αδελφή
• Λάσκαρης Δ. πατέρας
• Λάσκαρης Κ. υιός
• Λάσκαρης Ν. υιός του Κ ετών 14
• Τσελέκη Α.
• Τσελέκη Α. αδέλφια

Πηγή Βήμα 26-10-1946



06/02/1947: Στο χωριό Βασιλάκι δολοφονούνται από τον αλήτη Γιάννη Παυλάκο και την συμμορία του με απάνθρωπα πολύωρα βασανιστήρια οι:

• Καλογεράκος Αριστείδης
• Καλογεράκου Βασιλική
• Καλογεράκου Αθηνά

Πηγή Καλογεράκος Σταύρος κάτοικος Βασιλακίου, Ριζοσπάστης 16-3-1947



21/03/1947: Στο Γύθειο η συμμορία του Κατσαρέα και μέλη της Χ εισέρχονται το πρωί στην πόλη και εξαναγκάζουν τους πολίτες σε κατοίκον περιορισμό και τα μαγαζιά σε κλείσιμο. Από τις 11:30 έως και τις 12:40, οι παρακρατικοί επιδράμουν στις πολιτικές φυλακές του Γυθείου και μεταφέρουν 35 φυλακισθέντες στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου τους εκτελούν με αυτόματα. Ο πολίτης Α. Καμουλάκος που αποτολμά να διαμαρτυρηθεί κατακρεουργείται με σουγιάδες και μαχαίρια. Για το περιστατικό ο Γεώργιος Παπανδρέου, παππούς του σημερινού δωσίλογου πρωθυπουργού θα δηλώσει : "Καλώς εσφάγησαν και ακόμα εθνική ανάγκη είναι οι μοναρχικές συμμορίες. Ο Κατσαρέας νέος Πάυλος Μελάς".

Πηγή Ριζοσπάστης 26-3-1947



21/03/1947: Ένοπλοι χίτες με επικεφαλής τον Σταύρο Γερακάρη επέδραμα στην Απιδιά και δολοφόνησαν σαν άλλοι νεάντερταλ με ρόπαλα (!) τους Γιαννουκάκη Κωνσταντίνο, Κυριακίδη Κοσμά, Κατσικόπουλο Διονύσιο και την δασκάλα Παρασκευή Μακρή.


Πηγη Ριζοσπάστης 28-3-1947 Δημήτρης Τζαμούρης από το βιβλίο Δουραλή τόμος Ε΄ σελ 308-309



21/03/1947: Ένοπλοι με αρχηγούς τους Γερακάρη και Βουνιτσέα, επιδράμουν στο χωριό Μολάοι. Εκεί μετά το πλιάτσικο αρκετών οικιών συλλαμβάνουν και εκτελούν 9 πατριώτες στην διασταύρωση Σπάρτης-Μονεμβάσιας, Μονεμβάσιας - Μολάων. Τα ονόματα των εκτελεσθέντων είναι τα εξής:

• Ζουρντού Δήμητρα
• Ζουρντού Ρουμπίνη
• Μιχελάκος Σταύρος
• Κουτσομιχάλης Χρήστος
• Περδικάρης Γεώργιος, ετών 70
• Χριστοφυλάκου Αθηνα, ετών 14
• Χριστοφυλάκου Αθηνά, μητέρα
• Χριστάκος Θ. ανάπηρος του αλβανικού
• Χατζηδάκης Κ.

Σύμφωνα με πληροφορίες ταξιδιωτών αποκαλύπτονται οι φρικτές λεπτομέρειες της εκτέλεσης. Οι πατριώτες εκτελέστηκαν με χτυπήματα στο κεφάλι με ημιαξόνιο ενός αυτοκινήτου, μέχρις ότου τα κεφάλια τους πολτοποιήθηκαν.

Πηγή Βασιλική Τέσσερη κάτοικος Μολάων, Βήμα 23-3-1947, Ριζοσπάστης 25-3-1947 και 27-3-1947



21/03/1947: Οι αδίστακτη ομάδα του παλιού ταγματασφαλίτη Σταύρου Γερακάρη συνέλαβαν και εκτέλεσαν στο χωριό Άγιος Δημήτριος τους παρακάτω πολίτες:

• Γραμματικάκη Π.
• Γραμματικάκη Πάτρα, σύζηγος
• Κομνηνού Μαριγώ
• Λάμπρο Νίκο
• Μοίρα Χρήστο
• Μοίρα Μαριγώ συζ. Νίκου
• Μοίρα Λυγερή
• Μοίρα Νικόλαο
• Μπατσάκη Αλέξη
• Χριστάκη Ιωάννη
• Λάμπρου Ευάγγελο
• Κωστάκη Ιωάννη
• Κώνστα Γεώργιο
• Χριστάκη Αριστείδη
• Χριστάκη Χρήστο
• Θεοδωρακάκο Ιωάννη
• Οικονομάκη Γεωργία
• Παναρίτη Γεώργιο
• Σπανό Αντώνη

Πηγή Ριζοσπάστης 25-3-1947

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ (1)

20/01/1946: Στην μονή Τσίγκου του Οιτύλου, οι πρώην ταγματασφαλίτες Α. Βουνιτσέας, Σ. Γερακάρης, Ηλ. Σαλάπας και Κ. Σαξιώνης δολοφόνησαν με αυτόματα τους συγγενείς των επικυρηγμένων ανταρτών του ΔΣΕ Σωτήρη και Αντώνη Πέτρουλα. Νεκροί έπεσαν:   

• Πέτρουλα Καλλιόπη, θυγ. Σωτήρη
• Πέτρουλα Μαριγούλα, συζ. Σωτήρη
• Πέτρουλα Ξανθίππη, σύζ. Αντώνη
• Πέτρουλα Παναγιώτα, συζ. Γιώργου Πέτρουλα
• Πέτρουλα Πανώρια, θυγ. Γεωργίου
• Πέτρουλα Χριστοφίλη, θυγ. Σωτήρη
• Πέτρουλας Γεώργιος, ξάδερφος

Πηγή: Ακρόπολις 23-1-1946, Φωνή της Λακωνίας 27-1-1946,

12/08/1946: Άγνωστοι συμμορίτες αποβιβασθέντες από λέμβο στην Παλιά Μονεμβάσια απήγαγαν με την απειλή όπλων τους παλιούς αγωνιστές του ΕΛΑΣ Νίκο Σκάγκο (Κόλλιας), Παναγιώτη Σκάγκο (ετών 25) και τους εκτέλεσαν σε ερημιά μακριά από το σπίτι τους.

Πηγή : Νίκος Κισαμιτάκης

22/07/1946: Μέλη της συμμορίας Κατσαρέα (ΕΑΟΚ), με επικεφαλής τον Σταύρο Γερακάρη και τον Α. Βουνισέα έκαναν επιδρομή στο χωριό Λάγιο Γυθείου. Εκεί εκτελέστηκαν με μαχαίρια οι Πολυμενάκος Γεώργιος και Κωνστανταράκος Σταύρος και με αυτόματα οι Βρεττάκου Δήμητρα και η Βρεττάκου Νούλα. Προηγουμένως τις είχαν βιάσει 30 συμμορίτες.

Πηγή: Φωνή της Λακωνίας 3-8-1946, Ριζοσπάστης 2-8-1946

04/08/1946: Στο χωριό Βρονταμάς, υπό την διοίκηση του αρχιδήμιου Πάνου Κατσαρέα συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν οι παρακάτω αθώοι πολίτες:

• Λαλώνης Γεώργιος του Ιωάννου
• Ρέμπελος Δημήτρης του Μιχαήλ
• Σακελλάρης Μενέλαος του Επαμεινώνδα
• Κοντάξης Νικόλαος του Αργύρη

Ο τελευταίος ήταν προύχοντας και ευκατάστατος άνθρωπος και εκτελέστηκε από το χέρι του Βουτσινέα, υπασπιστή του Κατσαρέα.

Πηγή: Βήμα 13-8-1946, Ελεύθερη Ελλάδα 29-3-1947, Ριζοσπάστης 8-8-1946

19/08/1946: Φρικτό έγκλημα συντελείται στην Σκάλα Λακωνίας. Συμμορία του Κατσαρέα δολοφονεί τους αθώους πολίτες:

• Δεδετσίνα Αντώνη (αγρότης)
• Καμουλάκο Ντίνο (ράφτης)
• Τσιάπα Ηλία (ταχυδρόμος)
• Μπόκος Θεοδώσης (αγρότης)

Οι νεκροί μεταφέρονται με χειράμαξα από τους αλήτες του Κατσαρέα και διανέμονται σπίτια τους.

Πηγή Ελευθερη Ελλάδα 24-3-1947, Ριζοσπαστης 27-8-1946

19/08/1946 Δολοφονία στο χωριό Βρονταμά. Μέλη της συμμορίας του Κατσαρέα εισέρχονται στο χωριό και δολοφονούν τους δημοκρατικούς Δ. Πικραμένο και Ι. Πικραμένο

Πηγή Ριζοσπάστης 27-8-1946

25/08/1946: Οι συμμορία των παλιών ταγματασφαλιτών Πουλικάκου και Καμαρινέα εκτελούν στην Σκάλα Λακωνίας τους παρακάτω δημοκρατικούς αθώους πολίτες:

• Λεμονίτη Θεοφάνη
• Λεμονίτη Αναστάση
• Παπαφάγο Σπύρο
• Σπυριδάκο Γεώργιο
• Παπαφάγο Πάνο

Πηγή Σπάρτη 18-9-1946 , Ριζοσπάστης 8-9-1946

28/08/1946: Και νέα επίθεση συμμοριτών του Κατσαρέα στο Βρονταμά. Με επικεφαλής τον Καμαρινέα και τον Πουλικάκο ομάδα συμμοριτών του Κατσαρέα επέδραμε στο χωριό και σκότωσε τους παρακάτω αφού τους είχε συλλάβει από τα σπίτια τους:

• Μουλάς Ευθύμης
• Σταυρόπουλος Π.
• Σταυροπούλου (σύζυγος)
• Σταυρόπουλος Γ.(υιός)

Πηγή Ριζοσπάστης 8-9-1946

01 - 05/10/1946: Η συμμορία Πουλικάκου- Καμαρινέα επέδραμε στο χωριό Φιλίσι Μολάων και αφού συνέλαβε εκτέλεσε σε χωράφι τους παρακάτω:

• Μπουντούρη Γεώργιο
• Σταυριανό Ξ.
• Τραιφόρο Γεώργιο

Πηγή Ριζοσπάστης 8-9-1946

06/09/1946: Στο χωριό Καστανιά Οιτύλου δολοφονούνται από παρακρατικούς οι :

• Μαμουνέα Πολυξένη (μητέρα)
• Μαμουνέα Παναγιώτα (κόρη) ετών 14
• Μαμουνέα Μαρία (κόρη) ετών 17

Πηγή Ριζοσπάστης 19-9-1946

19/09/1946: Η συμμορία Κατσαρέα με αρχηγό τον διαβόητο ταγματασφαλίτη Γιάννη Παυλάκο, επιδράμει στο χωριό Γραμμούσα Μολάων. Εκεί συλλαμβάνουν και εκτελούν τους:

• Γιαννακάκο Παναγιώτη του Ιωάννη, πατέρα
• Γιαννακάκου Αριστέα, κόρη Παναγιώτη
• Λεμπέση Κωνσταντίνο του Βασιλείου

Πηγή Ριζοσπάστης 24-9-1946

23/09/1946: Στο χωριό Σουστιανά Σπάρτης ένοπλοι χίτες συλαμβάνουν και εκτελούν τους παρακάτω:

• Δαλιούρη Μαριγώ, 75 ετών
• Δούνια Δέσποινα, χήρα Γεωργίου
• Δούνια Μαριγώ, χήρα Αλεξάνδρου
• Νικόλαρο Ιωάννη
• Τσάκωνα Θανάση, ετών 16
• Τσάκωνα Ηλία, ετών 17

Πηγή Φωνή της Λακωνίας 1-10-1946, Ριζοσπάστης 4-10-1946, Ελευθερη Ελλάδα 3-2-1947